Suleika legt uit: “De Klamp is een kleine wijk, maar het voelt als een mini-maatschappij binnen de gemeente. Er wonen mensen met verschillende achtergronden, culturen en ervaringen, en juist daarom is ons werk hier zo waardevol. In deze wijk is iemand nodig die de bewoners helpt om de weg te vinden en die zorgt dat mensen elkaar leren kennen.”

Chalet als bruisend middelpunt

In hun chalet op het terrein horen ze dagelijks wat er speelt. Soms gaat het om grote zorgen, maar vaak om hele praktische vragen. “We krijgen vragen over grof huisvuil, hoe het ziekmelden van je kind op school werkt, hoe vraag je een DigiD aan, of een OV-abonnement”, vertelt Saskia. “Achter die vragen zit vaak ook iets anders: stress, eenzaamheid, rouw, gemis, of simpelweg onzekerheid.”

Ze zien zichzelf daarom ook als luisterend oor. “Je zit hier soms letterlijk aan tafel met het journaal. Wat een ander op televisie ziet, horen wij hier terug als het verhaal van iemands leven”, zegt Saskia. “Dat komt dichtbij.”

Energie

Dit soort momenten raken hen, maar het geeft ook energie. Wat hen allebei opvalt, is de positieve houding van de meeste bewoners. Saskia is daar zichtbaar van onder de indruk. “Ondanks alles wat mensen hebben meegemaakt, hoor ik hier zó veel vriendelijkheid en dankbaarheid”, zegt ze. Suleika herkent dat meteen. “Dat geeft je ook zelf een spiegel”, zegt ze. “Wij kunnen in Nederland soms enorm klagen, terwijl deze mensen vaak juist heel positief blijven.”

Verbinding tussen bewoners: dat gaat niet vanzelf

Er zijn ook uitdagingen, en één daarvan is de verbinding tussen verschillende groepen bewoners. “Er wonen hier ook Nederlandse bewoners die je minder ziet”, vertelt Saskia. “We kwamen ze bijvoorbeeld pas echt tegen toen we de kersttassen uitdeelden die we in december samen met bewoners hebben gemaakt.”

Suleika vult aan: “Verbinden is geen verplichting, je moet niks. Maar eenzaamheid en isolatie ligt bij deze groep mensen op de loer. Een burendag helpt, een buitenspeeldag helpt, een kerstactie helpt. Maar het ontstaat niet vanzelf. Je moet het blijven proberen. Net zo lang tot het is ingebed en vanuit de bewoners zelf komt.”

Bewonerscommissie

Een belangrijke wens is om een bewonerscommissie te starten. “Onze opdracht hier is tijdelijk, over een jaar of vijf zijn wij hier weg. Maar er is wel geld beschikbaar, dat juist bedoeld is voor activiteiten in de wijk. Dan is een bewonerscommissie de manier om dit te organiseren.”

Het idee is om een aantal van de Nederlandse bewoners te benaderen, en die te linken aan gemotiveerde nieuwkomers, waarvan zij inschatten dat ze het snel oppakken. “Dan kun je samen echt iets doen voor de wijk”, zegt Saskia. “Bovendien is het een mooi idee dat deze wijk het straks allemaal zelf gaat doen, met elkaar en voor elkaar.”

Samenwerking is hun kracht

Suleika en Saskia vormen een duo dat elkaar aanvult. Ze hebben een klik in humor en dat helpt, juist op pittige dagen. Saskia noemt Suleika ‘de rots van Heerhugowaard’ en zegt dat ze veel bewondering heeft voor haar manier van contact maken. Suleika waardeert juist de rust en het overzicht van Saskia. “En ik vind het fijn dat we tegen elkaar kunnen zeggen: dit is jouw kracht, pak jij dit even op.”

Stigma wegnemen

Ze merken dat er soms een stigma om De Klamp heen hangt. “Ik zet bewust positieve dingen op Facebook om te laten zien dat hier goede dingen gebeuren”, zegt Suleika.

“Ik vraag om hulp en probeer buurtgenoten te betrekken. Ik wil niet dat mensen denken: dat is weer zo’n project met alleen maar ellende. Er zit hier zóveel kracht. Ik vind De Klamp echt een voorbeeld voor veel andere wijken. Zo zou het moeten zijn.”